Wat gaat de tijd snel! Veel te snel verder van ons leven met Elynn*

Inmiddels alweer een tijdje geleden dat de meiden jarig waren.

Voor het eerst dat Aimée haar verjaardag alleen moest vieren. Voor het eerst de verjaardag van de meiden zonder Elynn*.

Aan Aimée merkte ik weinig. Zij wilde gewoon erg graag haar verjaardag vieren en zelf jarig zijn.

Aimée wilde graag geld voor haar verjaardag en ipv kadoos voor Elynn heb ik de visite gevraagd of ze geld willen doneren aan Stichting Lach voor een dag.

Van een doos maakte we een donatiebox en hebben we op de achtertafel gezet. Aimée wilde ook graag haar spaarpot er in legen, zodat er heel veel kindjes een mooie dag kunnen beleven.

We hebben ballonnen gevuld met Helium, om met de familie en verjaardagsvisite op te laten.
Het was voor mij een mooi moment waarbij we toch met z'n alle even bij onze Elynn stil stonden en haar geboortedag.

Op de dag zelf 2 september zijn we met z'n drieetjes naar de Efteling gegaan. Op de heenweg regenende het ontzettend hard. Aimée werd niet lekker wakker en spuugde bijna bij de Efteling de auto onder. We reden nog verkeerd en er volgde een fijne woordenwisseling met Rob. De dag begon niet zoals ik hoopte.

Eenmaal aangekomen bij de Efteling hebben we Aimée omgekleed en gingen we naar de eerste attratie. Ik had verwacht dat Rob en Aimée naar de achtbanen wilde, maar de eerste attractie werden de attracties waar Elynn zo van genoot. Droomvlucht, Carnival Festival en monsieur Cannibal.
Het werd uiteindelijk een prachtige dag waarin we alledrie hebben genoten.

Ik merk dat ik moeite heb om woorden te vinden om een blog te schrijven. Een blog over ons leven met het gemis van onze dochter Elynn. Het lukte mij beter om over Elynn te schrijven toen ze nog leefde. Het is te moeilijk nu om te schrijven. Er is gewoon teveel verdriet.

We hebben ook echt wel mooie momenten en dagen beleeft de afgelopen 6 weken. Ik zou daar heel graag over willen schrijven, maar het lukt me nu even niet.

Zoals ik van iedereen om me heen al hoorde het wordt ook echt moeilijker. Het gemis, het verdriet, de pijn, het idee dat we Elynn nooit meer zullen zien.

Afgelopen dinsdag waren we in het AMC bij een ontmoetingsavond van het Emmathuisteam. En een moeder daar zei het precies zoals het is. Had ik maar een litteken in mijn gezicht dan konden mensen aan me zien wat me mankeert. Nu ziet en weet niemand dat je je kind moet missen. ze zien aan de buitenkant niks aan je. We kunnen wel lachen, maar van binnen instorten en huilen.
Het is ook nooit hetzelfde. De ene keer wil je het er even niet over hebben en de andere keer juist wel en dan vraagt er niemand wat aan je. Het zal altijd moeilijk blijven, nu maar ook over een paar jaar. We zullen nooit meer hetzelfde zijn en altijd het gemis van onze dochter bij ons dragen.

Het is fijn dat we Elynn af en toe nog even tegen komen. Laatst een foto in het jaarverslag van VOKK. Vrijdag 2 oktober was Elynn in de laatste Man bijt Hond te zien. De opname waarbij ze de geluidsman en de cameraman een knuffel wilde geven. Bijzonder en mooi dat ze dat fragment in de laatste uitzending wilde.

Volgende week zondag is weer een bijzondere middag. Ik weet nu al dat het een emotionele middag gaat worden, maar ik wil het niet uit de weg gaan. Ik hoop dat volgende week het me wel lukt om een blog te schrijven.

Donatie aan Stichting Lach voor een dag

Op 30 augustus 2015 hebben wij Aimée haar 8e verjaardag gevierd samen met familie en vrienden en gelijk de geboortedag van Elynn, aangezien de meiden een dag na elkaar jarig zijn.

We wilde graag iets doen uit naam van Elynn op haar geboortedag. In plaats van dat we altijd kadootjes voor Elynn kochten wilde we nu met dat geld een donatie doen aan een stichting waarvan Elynn in het verleden een fantastische dag door heeft mogen beleven en wij nu mooie herinneringen aan over hebben gehouden.

Om de eerste geboortedag zonder Elynn te vieren hebben we gekozen voor stichting Lach voor een dag. We hadden een mooie doos gemaakt zodat iedereen hun donatie daar in konden doen. Ook Aimée wilde heel graag haar spaarpot erbij doen.

Stichting Lach voor een Dag is opgericht door het theaterproductiehuis Van Hoorne Entertainment. Veel kinderen in Nederland verkeren helaas niet altijd in de situatie om regelmatig te lachen, wegens een ernstige ziekte. Daarom organiseert stichting 'Lach voor een dag' een complete dag uit naar het theater, waarop het kind even alle zorgen kan vergeten en kan lachen. Niet alleen die ene dag, maar elke keer wanneer hij of zij terugdenkt aan dat mooie moment.

Elynn heeft op zaterdag 20 september 2014 een mooie dag mogen beleven bij de musical Sneeuwwitje.
http://www.lachvooreendag.nl/vrolijke-momenten/25-elynn

Kaartjes voor de musical Rapunzel van Van Hoorne entertainment hadden we al in mei besteld en het leek mij een mooi idee als Aimée een cheque symbolisch zou mogen overhandigen aan de cast van Rapunzel. Gelukkig kon dit en vandaag was het dan zover.

Na de voorstelling en na de uitreiking van de prijs van mooist verkleden kindje, terwijl de zaal nog vol zat, werd over ons verteld en mocht Aimée op het podium komen en de cheque overhandigen. Aimée vond het toch wel erg eng, maar gelukkig wilde kanjer Evi die met ons mee was met haar mee.
Het was voor mij wel even een slikmomentje. Mooi dat we dit kunnen doen en hebben gedaan, maar de reden is natuurlijk minder leuk, want wat missen wij ons meisje ontzettend.

Prachtig en hartverwarmend hoe iedereen bij Van Hoorne en de stichting met ons meeleeft. Even persoonlijke aandacht naar Aimée en even een dikke knuffel. Aimée voelde zich super speciaal vandaag.

Na afloop liepen we in de parkeergarage en er viel wat en rolde bij me weg. Aimée pakte het op en het bleek het drukknopje te zijn van mijn armband. Het was degene met een kusje van Elynn. Toeval of een prachtig teken van haar. Ik hoop het tweede, dat Elynn trots op ons is hoe wij haar leven vieren en het zo vorm geven. Elynn Jij bent Lief. Kusje terug van ons.

2 september de geboortedag van Elynn☆

Vandaag is het dan zover. De geboortedag van ons mooie meisje die we zo ontzettend missen.
6 jaar geleden werd Elynn geboren en werden we papa en mama van een tweede dochter en werd Aimée grote zus.

Elynn☆ zal nu voor altijd 5 jaar blijven.

Ons 2e huis

Rob is eerder uit zijn werk. Hij gaat nog snel even douche en dan stappen we de auto in.

Op de snelweg komen de tranen al bij mij tevoorschijn en een flinke brok in me keel.
We rijden met zijn tweeën naar het Amc. Nu zonder Elynn ondanks dat het om haar gaat.

Het voelt raar en ik ben een beetje gespannen om daar weer heen te gaan. We hebben het eindgesprek met de oncoloog op de afdeling. Afdeling f8 waar Elynn meer dan 3 jaar behandeld werd.

We parkeren de auto. De parkeergarage is veranderd. Het voelt een eeuwigheid sinds we hier waren.

We stappen de lift in. Ik voel me rood worden en de tranen blijven prikken.
Het voelt onwennig om de afdeling op te komen zonder Elynn en toch voelt het zo vertrouwd. We melden ons bij de receptie. Rob haalt koffie op de afdeling. Gelukkig komt gelijk een bekende verpleegkundige naar ons toe.

En gelukkig zijn er meerder bekende verpleegkundige. Het leek me vreselijk om daar te lopen zonder iemand te kennen.

We maken een praatje en dan komt de oncoloog al aanlopen.

Hij kijkt op het inplanbord. Allebei Elynn haar Evv-ers zijn er niet. Gelukkig vraagt de verpleegkundige waar we bij staan of we iemand erbij willen hebben tijdens het gesprek. Ik vind het fijn als zij erbij is. Zij was er ook de laatste dagen in januari toen we naar huis gingen met Elynn na het slechte nieuws.

We lopen de gesprekskamer van de afdeling binnen. Altijd als we op de afdeling waren met Elynn wilde ik nooit naar dit kamertje. Ik zag het als het slecht nieuws kamertje dus wilde ik er nooit in, want dat zou betekenen dat we geen slecht nieuws zouden krijgen.
De tranen beginnen bij mij al gelijk te lopen.

Het voelt zo vertrouwd. Het liefst had ik er gewoon weer elke maand willen komen om te slapen, want dat zou betekenen dat Elynn nog leefde.
Ook sommige verpleegkundige hebben we zo vaak gezien tijdens opname ook dit voelt zo vertrouwd.

Ondanks de reden van dit gesprek was het fijn dat die plaats vond en ook op de afdeling om sommige verpleegkundige weer te zien en te spreken. We hebben van de meeste nooit afscheid kunnen nemen. Ook lukte mij dit niet in januari toen wilde ik zo snel mogelijk de afdeling verlaten.

We hadden voor de oncoloog en de verpleegkundigen een kleinigheidje meegenomen om ze te bedanken voor de goede zorgen en om af en toe nog even aan Elynn te denken als ze een kaarsje branden.

Wanneer ik richting de uitgang loop komen de tranen weer. Er is weer iets afgesloten van een periode met Elynn.
Naast het verdriet is er ook een soort van opluchting. Ik zag erg tegen dit gesprek op. Toch ben ik blij dat we het wel gedaan hebben.

We zullen zeker nog wel een keer op de afdeling komen, maar dan op bezoek.

Schrijven met tranen

Morgen is dan echt de zomervakantie voorbij. Tenminste voor Aimée. Een nieuwe klas, andere kindjes en een nieuwe meester en juf. Ik ben benieuwd en misschien wel zenuwachtiger dan dat zij is.

Het is inmiddels een maand sinds mijn laatste blog. Ik wil eigenlijk zo graag over Elynn schrijven, want daarom ben ik gestart met dit blog. Ook op facebook plaatste ik veel en foto's van Elynn, maar nu is het stil. Het is stil in mij.

Ik kan geen nieuwe verhalen over Elynn schrijven of mooie nieuwe foto's van haar plaatsen en dat doet pijn.

Ik vind het ook moeilijk om steeds over haar te schrijven. Dan heb ik het idee dat andere denken van daar heb je dr weer met haar verdriet en gemis.

Elke dag als ik wakker wordt ben ik weer een dag verder van mijn leven met Elynn en dat doet pijn. Dat besef komt elke keer hard binnen.

Inmiddels zijn we alweer 3 maanden verder. De tijd gaat zo ontzettend snel. Elke donderdag sta ik extra stil bij haar dood en elke 30ste is weer een maand verder. Haar laatste dag komt elke keer als een film voorbij. En elke keer denk ik. Had ik haar nou maar meer gekust, geknuffeld en meer vastgehouden. Had ik haar maar meer verteld dat ik zo van haar hou en dat ze zo lief is.
Die ochtend had ik me nooit kunnen bedenken dat het me laatste keer zou zijn dat ik Elynn in mijn armen zou vasthouden. En toch was het zo!

In de vakantie een prachtige foto gekregen van iemand die op het strand Elynn haar naam in het zand heeft gezet en ook voor haar een kaarsje heeft gebrand.

Iemand anders die het blog leest had een muursticker gewonnen voor ons. Ik heb deze op de deur van Elynn haar kamer geplakt. Ik heb het zelf gedaan en het lukte me niet helemaal recht, maar ben er zo ontzettend blij mee.

Ook kregen we een berichtje dat de muur die ik gefotografeerd heb met Elynn waarop het woord ster op stond steeds veranderd wordt. En die mevr. had de graffiti-artiest aangesproken. Wat zou het mooi zijn als een soort van eerbetoon dat er op de muur de tekst "Jij bent lief" en misschien in memory of Elynn ofzo tijdelijk komt te staan. Het lijkt mij ontzettend bijzonder. Wie weet ga ik idd het verzoek doen.

We zijn zelf ook nog een weekend naar Scheveningen geweest. Ik had zo ontzettend behoeft aan zon en zee. Na het midweekje centerparcs ben ik zeker anderhalve week niet lekker geweest.
We zijn naar hetzelfde hotel geweest als waar we met Elynn 3 jaar geleden zijn geweest. We hebben toevallig beide dagen in hetzelfde restaurant gegeten als toen het weekend met Elynn. Aan de ene kant zo fijn om op plekken te komen waar we ook met Elynn waren en we mooie herinneringen aan hebben, maar aan de andere kant ook erg confronterend en emotioneel dat we er nu zonder haar zijn. Ze genoot toen ook zo van de zee.

Bij zonsondergang heeft Aimée, Elynn haar naam nog in het zand geschreven en hebben we er mooie dagen van gemaakt.

Ook werden we dat weekend verrast doordat we een heerlijke lunch aangeboden kregen van iemand die met ons meeleeft en wist bij welke beachclub we zaten. Hoe bijzonder. Het maakte onze dag nog zonniger dan die al was.

Het is fijn om te weten dat mensen nog steeds veel aan Elynn en aan ons denken.
Er komen bijna geen kaartjes meer met de post voor de meiden en dan gister kwam er ineens een kaartje voor ons. Dit zijn dan toch even fijne momenten en ook dan op het juiste moment. Echt ontzettend fijn dat dit gedaan wordt. Dank je wel aan de afzender.

We zijn ook verrast met een super donatie van lieve vrienden en familie zodat ik een boek kon laten maken van al mijn statussen en foto's die ik geplaatst heb op facebook. Ook wil ik nog steeds het blog in een boekvorm. Geen idee wat dat gaat kosten en waar ik dat het beste kan doen.
Dus ik heb toen gelijk die boeken van facebook besteld en een fotoboekje met op elke bladzijde een foto van Elynn van elke maand dat ze leefde.

Aimée is inmiddels al druk bezig met haar verjaardag, want over 2 weken wordt ze alweer 8. Ik heb het er een stuk moeilijker mee, want de dag daarna zou Elynn 6 jaar worden.
Elk jaar vierde de meiden het samen voor familie en vrienden. Wat zal het een moeilijke dag worden.

Nu ik eenmaal aan het schrijven ben merk ik dat ik zoveel wil opschrijven en wil delen. Er is nog zoveel dat we meemaken.
Misschien moet ik ook gewoon weer vaker schrijven. Al is het maar voor mezelf om mijn gevoelens en gedachten te verwoorden die ik nu met niemand deel.
Ik probeer voor de buiten wereld vrolijk te zijn en mijn verdriet niet dagelijks te laten zien, maar dat verdriet zit er wel en nu ik zo weer aan het schrijven ben stromen dan de tranen.

Ik mis je Elynn, jij bent lief!